Marije, 8 juni 2011
Nederland Bleskensgraaf 18°

In Holland

Hallo allemaal!

Inmiddels ben ik alweer 3,5 week thuis. De tijd vliegt enorm hard. Over twee weken vertrek ik alweer terug naar Oekraïne om de werkvakantie voor aanstaande zomer voor te bereiden. Hoog tijd dus voor een mail vanuit mijn Hollandse thuisadres.

De laatste dagen in Oekraïne waren een beetje gek. Ik was bezig met afscheid nemen, maar het leek niet echt door te dringen. Pas toen ik thuis was, landde het dat mijn half jaar erop zat.

In het ziekenhuis ben ik de laatste woensdag geweest om afscheid te nemen. Ik kwam binnen met taart en fris, maar toen bleek dat de inspectie op het punt stond om te komen. We besloten gewoon door te gaan met de kinderen en als de inspectie vertrok zouden we het afscheidsfeestje doen. Inmiddels was Gabrielle ook gearriveerd en samen met Vera en de kinderen liepen we op de gang wat te spelen met de kinderen. Inmiddels waren er nog maar 3 kinderen. We zijn druk bezig en de kinderen genieten enorm, als plots de deur open gaat en de zuster zegt dat de inspectie al op de trap loopt naar boven. Gabrielle schoot het balkon op en ik en Vera lagen snel de kinderen in hun bedje. Tja, en toen moesten we soort van onopvallend de kamer uit en het ziekenhuis uit. We liepen de kamer uit, terwijl de kinderen huilden omdat ze niet begrepen waarom die gezelligheid ineens stoptte. Vera en ik liepen strak door naar de trap. Onderweg kwamen we de inspectie tegen. Ze zeiden wat tegen ons, maar Vera zei dat we door moesten lopen. Eenmaal buiten zei Vera dat ze vroegen wat wij in het ziekenhuis deden. Vera had geen antwoord gegeven. We stonden dus buiten en besloten naar de voorkant te lopen waar Gabrielle op het balkon stond. Gabrielle was daar echter niet meer en later zagen we haar buiten. Ze was niet gezien door de inspectie. Gelukkig!
Na een dik half uur dachten we dat we de inspectie zagen vertrekken en gingen we het ziekenhuis weer in. Het bleek echter dat ze er nog waren, dus we besloten de kast in te duiken en de zuster zou ons dan wel op komen halen als ze weg waren. Na weer bijna een half uur konden we de kast gelukkig uit. De inspectie was weg. Ze hadden aan de zuster gevraagd wat Vera en ik daar deden. Ze had verteld dat 'ze' niet Oekraïens is en het niet verstaat en dat ze niet wist waar ik heen was. Dat was genoeg voor de inspectie en ze vroegen gelukkig niet verder.
Maar ons feestje kon nu echt beginnen. We aten taart met de zusters en daarna gingen we met de kinderen taart eten. Echt geweldig! Het was de eerste keer in hun leven dat ze taart aten, dus het was feest voor ze. Vooral Josef genoot enorm! Hij maakte zelfs een 'mmm-geluidje'. Super grappig. Tiebie vond het wat apart en keek wat moeilijk tijdens het eten. Maar ook hij genoot van de taart. Zijn mond ging zonder moeite elke keer weer open. Heerlijk om de kinderen zo te zien genieten. Wat zijn ze enorm gegroeid en ontwikkeld. Ik kon met een trots gevoel hen achter laten. Tiebie was de laatste dag dat ik werkte nog los gaan lopen. Wat was ik trots op dat kleine mannetje.
De dag erna ben ik nog even snel langsgeweest in het ziekenhuis om even een knuffel te halen bij de kinderen. Het was alsof ze het doorhadden. Vooral Josef leek het wel aan te voelen. Hij klampte zich helemaal aan mij vast. Het was niet makkelijk om ze achter te laten, maar ik weet dat Vera met ze blijft werken en dat we een God hebben die ze nooit zal verlaten. Hij zorgt voor ze. Ook als er niemand meer is.

Inmiddels ben ik in Nederland weer druk bezig met alles en lijkt het wel of Oekraïne enorm lang geleden is. Ik mis de kinderen erg en zeker als ik met Vera praat of sms, dan merk ik dat ik het moeilijk vind dat ik er niet meer werk. Gelukkig ga ik ze over twee weken weer zien.

Via deze weg wil ik tenslotte ook iedereen bedanken die mij heeft gesponsord en in gebed heeft gesteund. Door dat alles was het mogelijk dat ik dit werk voor een half jaar mocht doen. Heel hartelijk dank! Echt waar! Ook bedankt voor alle kaartjes die ik heb ontvangen.
Ook wil ik God danken voor de mogelijkheid die ik van Hem heb gekregen om naar Oekraïne te gaan. Hij heeft voor me gezorgd en daardoor heb ik me ook nooit eenzaam gevoeld. Hem alle eer!!!

Oekraïne zal altijd een plek in mijn hart houden. Dat geeft ook dat ik nog wel meerdere keren zal terugkeren naar dit land met zijn heerlijke cultuur, natuur, mensen en werk. Wie weet dat ik dan wel weer op deze blog schrijf. Maar voor nu blijft het hier even bij. Bedankt voor al het meeleven ook via de site!

Groetjes Marije

PS. wilt u de werkvakantie van a.s. zomer volgen of ons sponsoren? Kijk dan op onze site www.h2oek.nl

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl